گَله های”حیدرِ کرار”

مسعود نقره کار

حیدرِ کرار یکی از نام ها و لقب های حضرت علی، امام اول شیعیان است، امامی که درکشتن، به ویژه گردن زدنِ  مخالفان وغیرخودی ها، و حتی خودی ها، سرآمد و شهرۀ تاریخ است. این نام و لقب را در ارتباط با ” رشادت ” های وی در جنگ یا غزوه خیبر که جنگی بین مسلمانان و یهودیان بود، به او داده اند. حیدر کرار معانی گونه گون دارد اما مراد لقب دهنده گان به علی بیشتر معنای شیر درنده یا موجودی” گردن کلفت” است که برای دریدن و کشتن، یک دَم آرام نمی گیرد و مکرر حمله می کند و می کُشد.

در کشتارو قتل عام دی ماه  1404 در کنار مزدوران مُلبس و مسلحِ به شمایل حکومتی، گله هایی نیز با نعره های”حیدر، حیدر” با سلاح سرد و گرم به کشتار مردم و ویرانگری دست زدند. حکومت اسلامی این گله ها را در همه جنبش ها و حرکت های اعتراضی آزادیخواهانه و عدالت جویانه مردم میهنمان  برای دریدن و کشتار به جان مردم انداخته است. حکومت اسلامی از این گَله ها به عنوان ابزارِ ایجاد ارعاب و وحشت، سرکوب حکومتی و پیشبرد و تحقق سیاست‌ها و خواست‌هایش استفاده کرده است. از این دست گله ها در تمامی حکومت ها به ویژه از دوران صفویه تا اکنون داشته ایم اما هیچکدام و در هیچ دوره ای سازمانیافته تر و به بیرحمی و شقاوت و سنگدلی گله های حیدر کرار حکومت اسلامی نبوده اند. دگردیسی این گله ها به سوی توحشی نمونه وار از دستاوردهای شوم حکومتِ” نکبت المحافل” است.

عناصر اصلی و سازمان دهندگان و برنامه ریزان  گله های” حیدر کرار” یا قاتلانی با ” لباس شخصی”، لات های متدینِ سپاه و بسیج و قوه قضائیه و مداحان بیت رهبری: مبتلایان به دیانت شریعت زده و موجوداتی به نامهای  ” فدائیان اسلامی” و” داعش اثنی عشری” هستند. نقش مداحان وتشکل های گوناگون مداحی ( دارالجهل های لُشوش)، بویژه نقش سعید حدادیان و محمود کریمی و نسل جوان تری از همین گونه مداحان در هدایت و تحریک این گله ها کلیدی است. نوحۀ “حیدر، حیدر”ِ حاج محمود کریمی  و موجوداتِ مشابه اش، سرود و مارش و عامل مُحرک آدمکُشیِ این گله هاست.

بدنۀ این گله ها را لات ها و اراذل و اوباش آموزش دیده و مواجب بگیر حکومت و زندانیان عادی شرور، قمه کش ها و قاتلانی شکل داده اند که با تطمیعِ تخفیف در مجازات به کار گرفته می شوند. این افراد که در برگیرندۀ زنان (زهرا خانوم ها و فاطمه کماندوها) نیز هستند را علاوه با پرداخت پول و تخفیف در مجازات، با تبلیغاتی از این دست که معترضان ” مُشتی بی ناموس و وطن فروش” و ” عوامل اسرائیل و امریکا” و مهدورالدم هستند، تحریک  می کنند.

در دی ماه 1404 جهان نیز شاهد توحشی باورنکردنی و شقی ترین و بیرحمانه ترین  سرکوب و کشتار آزاده گان ایران بود،  میخکوب و حیرت زده با این پرسش که آیا این هرزه موجوداتِ ” چرکین تار و چرکین پود” را ” هیچ بارانی شست نتواند”؟