بیانیه جمعیت سوسیال دموکراسی برای ایران به مناسبت روز جهانی کارگر (اول ماه مه / ۱۱ اردیبهشت)

روز جهانی کارگر، اول ماه مه (۱۱ اردیبهشت)، گرامی باد. این روز، نماد همبستگی جهانی و تلاش سازمان یافته ی کارگران برای دستیابی به شرایط مناسب محل کار، دستمزد عادلانه، حقوق انسانی، عدالت اجتماعی و کرامت کار در سراسر جهان است.

امسال در حالی به استقبال این روز میرویم که طبقه ی کارگر ایران تحت فشارهای مضاعف ناشی از سیاستهای جنگ طلبانه، سرکوب سازمانیافته و بحرانهای عمیق اقتصادی با شرایطی دشوارتر از گذشته روبه رو است. بیکاری گسترش یافته، ناامنی شغلی تشدید شده و سطح برخورداری از حقوق بنیادین کارگران به طور چشمگیری کاهش یافته است.

کارگران ایران از نخستین بزرگداشتهای روز جهانی کارگر در سال ۱۳۰۰ شمسی تاکنون، همواره برای به رسمیت شناخته شدن تشکلهای مستقل، بهبود شرایط کار، تأمین ایمنی محیطهای کاری و دستیابی به آزادی، رفاه و برابری حقوقی مبارزه کردهاند و هزینه های سنگینی نیز پرداخته اند. با وجود برخی دستاوردها، بخش بزرگی از مطالبات اساسی آنان همچنان تحقق نیافته است. دستیابی به این مطالبات، نیازمند مبارزه ای آگاهانه، متحد و سازمان یافته، همراه با همبستگی میان کارگران و سایر نیروهای سیاسی، صنفی و مدنی است.

جمعیت سوسیال دموکراسی برای ایران، با تأکید بر شرایط کنونی، همبستگی، همصدایی و تشکل یابی مستقل کارگران را مهمترین ابزار پیشبرد مطالبات آنان میداند. در این میان، رسانه های اجتماعی نیز امکانهای نوینی برای سازماندهی و ارتباط گیری فراهم کرده اند که میتواند، با در نظر گرفتن محدودیتهای موجود، مورد استفاده قرار گیرد.

مهمترین چالشها و مطالبات کارگران ایران:

· گسترش بی ثباتی شغلی و بیکاری، به ویژه در میان کارگران قراردادی، پروژه ای و زنان

· محرومیت از حق ایجاد و فعالیت آزادانه ی تشکلهای مستقل کارگری

· نبود حق مشارکت و نظارت کارگران بر ایمنی و شرایط محیط کار

· تشدید تبعیضهای جنسیتی و سوق یافتن بسیاری از زنان کارگر به مشاغل غیررسمی، کم درآمد و ناامن

· بازداشت و زندانی شدن فعالان کارگری و سرکوب سیستماتیک مطالبه گران صنفی

· رواج گسترده ی قراردادهای موقت (سه تا ششماهه) که به ابزاری برای بی حقوق سازی کارگران بدل شده است؛ به گونه ای که حدود ۹۵ درصد مزدبگیران را دربر میگیرد.

· بهره کشی مضاعف از کارگران مهاجر، به ویژه کارگران افغانستانی

· شرایط غیرانسانی سوختبران بلوچ، کولبران کرد و دستفروشان شهری

· مرگ و مصدومیت سالانه ی صدها کارگر در اثر حوادث ناشی از کار، به دلیل نبود استانداردهای ایمنی

· افزایش نگران کننده ی شمار کودکان کار در نتیجه ی گسترش فقر

· دست درازی به سازمان خدمات اجتماعی و صندوق مالی آن از سوی دولت که باعث آسیب رسانی به حقوق بازنشستگان و خدمات درمانی شده است. مدیریت این صندوق بایستی بهِ کارگران و کارمندان بازگردد.

· نبود امنیت شغلی و عدم اجرای حتی حداقل حقوق پیشبینی شده در قوانین بین المللی کار موجود

در شرایطی که اولویت حاکمیت، هزینه کردن منابع کشور در مسیر جنگ، سرکوب و سیاستهای بی ثبات کننده است، نیازهای اساسی مردم، از جمله کارگران، نادیده گرفته میشود. این در حالی است که بدون تغییرات بنیادین، تحقق مطالبات صنفی و انسانی کارگران با موانع جدی روبهرو خواهد بود.

ما بر این باوریم که بهبود پایدار وضعیت کارگران، در گرو شکل گیری یک جبهه ی گسترده از نیروهای سیاسی، صنفی، مدنی و اجتماعی—با وجود تفاوت دیدگاهها—برای دستیابی به آزادی، عدالت اجتماعی و توسعه ی پایدار در ایران است.

پیش به سوی همبستگی، تشکل یابی و ساختن ایرانی آزاد، آباد، مرفه، روادار و صلحدوست.

جمعیت سوسیال دموکراسی برای ایران ۷ اردیبهشت ۱۴۰۵ – ۲۷ آوریل ۲۰۲۶